Biblie, kalendarze, książki

Święty Jan Maria Vianney, żyjący w latach 1786-1859, to kapłan, który powszechnie znany jest jako Proboszcz z Ars, męczennik konfesjonału.

W książeczce znajdziemy biografię, świadectwa interwencji z nieba i modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Marii Vianneya.

Modlitwa, posługując się określeniem Ewagriusza z Pontu(zm. 399 r.), to „obcowanie umysłu z Bogiem” (przez umysł należy rozumieć całą ludzką istotę). To, co polski tłumacz oddał jako „obcowanie”, należałoby tłumaczyć bardziej opisowo: pełne ufności przebywanie z kimś, wynikające z ufności otwarcie się przed kimś.

Niniejsza książeczka zawiera w istocie zaledwie małą antologię tekstów opatrzonych krótkim komentarzem przygotowanym na podstawie najstarszych pism monastycznych. Jest podzielona na kilka rozdziałów, w których opierając się na kluczowych tekstach chcemy podjąć się naszkicowania najważniejszych linii ojcostwa duchowego.

Mamy nadzieję, że i te strony pomogą zajrzeć Czytelnikowi do skarbca Ojców.

Szukasz drogi, która zaprowadzi Cię do świętości? Oto przewodnik - książka Droga do świętości autorstwa ks. Dolindo Ruotolo.

W swojej książce przekazuje nam swoje mądrości i doświadczenia, które pomogą nam odkryć, jak stać się świętymi poprzez modlitwę. Jego nauki są proste i zrozumiałe dla każdego, bez względu na wiek czy doświadczenie duchowe.

Książka jest zapisem katechez i konferencji, w których kard. Tagle mówi o przeżywaniu prawdziwej komunii z Bogiem jako bliskiej i głębokiej więzi, która przynagla nas do opowiedzenia innym o Jezusie.

Oślica Baalama. Apel do duchownych Panów.

Książka napisana inteligentnie, z pazurem i humorem. Nikogo nie obrażając mówi o sprawach trudnych.

Terminarz standard, towarzyszy planom, ważnym wydarzeniom w ciągu całego roku.

Został wzbogacony o czytania, patrona, cytaty z Pisma Świętego oraz myśli, informacje o liturgii, na każdy tydzień.

Poręczny format 15,3 x 9 cm sprawia, że terminarz można mieć zawsze przy sobie.

Przebaczenie jest lekarstwem leczącym ranę zadaną wzajemnej więzi osobowej, która ze swej natury winna być więzią miłości. Bez miłości człowiek żyje co prawda, ale nie jest to pełnia życia; żyje poniżej właściwego osobie poziomu. Nie dochodzi do pełni samego siebie, do tego, kim powinien być, do czego jest wezwany. Żyje jak ktoś zraniony i na tyle zajęty sobą, że nie odkrył jeszcze praw­dy o osobowym istnieniu. Dopiero więź miłości wprowadza go w pełnię życia.