Tyniec

Autor ukazuje problem dlaczego wiara "stygnie", wyjaśnia proces modlitwy nie tylko Jezusowej na podstawie różnych tekstów. Wyjaśnia, ale nie daje konkretnych wskazówek "jak się modlić". Należy samemu znaleźć to, co w modlitwie najważniejsze czyli rozmowa z Bogiem.
Książka zmusza do refleksji, stara pobudzić naszą wiarę, by nie zaczęła "stygnąć". Wiara jest delikatna i łatwo ją stracić - jak gliniane naczynie.

O Mszy Świętej, Leon Knabit OSB.

Książka zawiera przewodnik po mszy świętej oraz porównanie mszy świętej dawniej i dziś. Napisana zrozumiałym i łatwym do przyswojenia językiem.

Oślica Baalama. Apel do duchownych Panów.

Książka napisana inteligentnie, z pazurem i humorem. Nikogo nie obrażając mówi o sprawach trudnych.

Pierwszy list Św. Jana, czyli o adoracji i codziennym życiu Ewangelią.

Zestaw refleksji na temat psalmów, pieśni liturgicznych, Hymnu o Słowie.

Przebaczenie jest lekarstwem leczącym ranę zadaną wzajemnej więzi osobowej, która ze swej natury winna być więzią miłości. Bez miłości człowiek żyje co prawda, ale nie jest to pełnia życia; żyje poniżej właściwego osobie poziomu. Nie dochodzi do pełni samego siebie, do tego, kim powinien być, do czego jest wezwany. Żyje jak ktoś zraniony i na tyle zajęty sobą, że nie odkrył jeszcze praw­dy o osobowym istnieniu. Dopiero więź miłości wprowadza go w pełnię życia.

W życiu każdego z nas niezmiernie ważną sprawą jest rozeznanie duchowe. Jest ono wręcz rozstrzygające, gdyż dobre rozeznanie daje nam właściwą orientację w życiu. Natomiast fałszywe rozeznanie prowadzi do tragedii. Stary Testament jest pełen historycznych przykładów takiej tragedii wynikającej ze złego rozeznania i nieposłuszeństwa Bożej woli.

Szczytem złego rozeznania było odrzucenie przez żydowskie władze religijne Syna Bożego, który stał się Człowiekiem i skazanie Go na śmierć.

Jeżeli mamy wierzyć Prologowi, to mówiąc dokładniej pewien diakon, Piotr, miał poprosić papieża, żeby przerwał pracę nad komentarzami do Pisma Świętego, aby opowiedzieć o cudach świętych Italii.

Powstały one w odpowiedzi na nie­­­ustanne prośby kapłanów i mnichów z naj­bliż­sze­go kręgu papieża i zostały zredagowane z głęboką tro­ską o rzetelność, gdyż autor zadał sobie trud czer­pa­nia wia­domości od kompetentnych świadków.

Księga reguły pasterskiej była przepisywana, czytana, komentowana, zalecana przez synody, przekładana; stanowiła podręcznik teologii pasterskiej i homiletyki dla księży oraz biskupów.

Koncepcja dzieła powstała prawdopodobnie jeszcze w czasie pobytu Grzegorza w klasztorze, choć zostało ono napisane w pierwszych miesiącach jego pontyfikatu. Wywodzi się więc z duchowości monastycznej, choć odnosi się zarówno do biskupów, jak i do kapłanów, a więc do ludzi żyjących na świecie.

Dzieło św. Grzegorza charakteryzuje głęboka przenikliwość w ocenie rozwoju życia wewnętrznego. Demaskuje on najsubtelniejsze pułapki, zastawione na drodze wzrastania człowieka w cnocie i modlitwie.

Co więcej, treści te będą adekwatne nie tylko do realiów życia księży i osób konsekrowanych, ale posłużą także ludziom świeckim. Ponad to barwna obrazowość, obok kunsztu pisarskiego z pewnością uatrakcyjnią lekturę.